czwartek, maja 21, 2015

Żegnaj włochaty pustynny wielorybie! (2)

(Powiedziałem "a było to tak"? Jeśli powiedziałem, a chyba faktycznie, na koniec poprzedniego odcinka, no to możemy zaserwować omdlałej z wyczekiwania publiczności następny krótki odcinek. Ach, jak ja umiejętnie buduję to napięcie!)

* * *

No więc pod koniec lat '70 i na początku tzw. "stanu wojennego" drugi raz, byłem ci ja po parę miesięcy na zarobku w Libii. Zarabiałem na szaro, że tak to określę, czyli że oficjalnie było to nielegalne, ale wszyscy takich pracowników pragnęli jak powietrza, jak wody, więc każdy to robił. Każdy kto mógł, znaczy. I nie same Libiany, ma się rozumieć. Każdy inny tyrał  jak głupi, choćby było 50 stopni w cieniu itd. Od swojskiego rodaka po różnych czarnych Afrykanów i Filipińczyków. 

Zachód zresztą też, na przykład Włosi, a ja kiedyś u nich harowalem jak nie wiem co, ale za to odżywiłem się za wszystkie czasy. (Ale dawali żarcie! Konsumując, czułem się jak Cysorz, nawet bez salonowca z VIPami.) Przelicznik bowiem tego ichniego dinara, kadaficznego znaczy, był wówczas niesamowity. Za dzień pracy, niechby i dziesięciogodzinny (paskudnie tego nie lubilem), można potem było żyć w prlu, że hej! 

Z tym, że ja nie żyłem że hej, tylko po prostu żyłem i nie musiałem sobie dorabiać, jak wszyscy inni, pożal się Boże, "młodzi inżynierowie". (A czym ja się do dziś słusznie brzydzę, jak i wszystkim co śmierdzi liberalizmem. A już całkiem dno to za sześć tysięcy, of course.)

Oczywiście sami Libijczycy, poza tymi, co mieli (też do czasu podobno, ale za moich czasów mieli) kramiki na zapracowanych nie wyglądali. (Co zresztą, żeby nie było, mnie osobiście wcale nie razi, bo sam bym chętnie właśnie tak robił,)  Libia to jest kraj, o którym się ostatnio nieco słyszy, a jeśli mnie przeczucie nie myli, niedługo zacznie się o nim słyszeć o wiele więcej. No, chyba żeby ktoś stwiedził, że nie warto nas denerwować - niech się babcia cieszy.

Dlatego zresztą właśnie uznałem, że ten tekścik o pustynnym wielorybie, z Libią jak najbardziej związanym, nie będzie całkiem od rzeczy. Jest to bowiem sprawa zarówno aktualna, jak i (Boże uchowaj, ale nie ma co na to liczyć) nabrzmiała historiozoficznymi znaczeniami.

No więc pracowałem ci ja w tej Libii, i to było niebyle jakie przeżycie, ale też czasem traciłem tę robotę na szaro, bo ktoś się niepotrzebnie dowiedział, albo coś, i musiałem na nową poczekać, czasem całkiem długo. Robiłem wtedy, kiedy nie pracowałem znaczy, różne interesujące rzeczy, choć np. języka arabskiego nie udało mi się nawet porządnie nadgryźć. (Może szkoda, bo chciałem, i może dzisiaj byłbym wielgachnym ekspertem? 

Ale nawet zanim zdążyła zadziałać moja dysleksja, połamałem sobie, o dziwo, bo słuch mam wyborny a język giętki, zęby na dwóch ichnich głoskach. Coś jak "h", ale wcale nie "h". Choć język, trzeba sobie powiedzieć, mają piękny.)

Były tam, raczej w kontekście pracy, niż tego mojego subtropikalnego urlopu, wydarzenia jak z Mrożka czy innego Barei, często w dodatku z nutką grozy. Może kiedyś o nich opowiem, ale to raczej na łożu śmierci. Co ciekawe, choć reżim Kadafiego słodki nie był, z czym się przesadnie nie ukrywał, i słuchy wśród gastarbajterów, na temat tego co się stać może, jak się np. człowiek schla (co mnie akurat przesadnie wtedy JUŻ nie dotyczyło, choć i to nie do końca) chodziły raczej przerażające, to ja osobiście z jego zbirami żadnych przykrości niegdy nie zaznałem.

Ani ja, ani chyba nikt kogo osobiście spotkałem, z jakimiś autentycznymi siepaczami niegdy się bezpośrednio nie zetknął, ale np. gdyby nie wyjątkowe maniery libijskich policjantów, czy też może raczej dziwnie cywilizowane przepisy (w połączeniu z manierami, bo taki policjant może sporo, jeśli się uprze), które tam obowiązywały w niektórych sprawach, mogło być nieprzyjemnie. Mimo że oczywiście byłem w sumie grzeczny i uważałem. Tym niemniej, o podobnie powściągliwych zachowaniach obecnych policji w "naszym" PRL-bis nawet marzyć byłoby naiwnością. Uwierzcie!

Gdyby nie ich sport narodowy - czyli te setki rozjechanych psów i kotów na wszystkich drogach - uznałbym, że ludek był tam całkiem sympatyczny i w ogóle w to mi graj. Okrwawione krowie łby przed jatkami także mnie nie zachwycały, ale to by się dało znieść. Raz tylko, kiedy szliśmy z matką wsiowym przedmieściem (gdzie ona zresztą mieszkała) Trójmiasta (które tam, jak wiadomo, jest stolicą), jakieś szczeniaki obrzuciły nas z oddali kamieniami. 

Ale zaraz oberwały po uszach od dorosłych, zreszta akurat wtedy Kadafi prowadził z Zachodem jakąś wojnę (nie żeby nie miał facet intuicji!), wiec mogę to zrozumieć. Z kobietami oczywiście też nic się nie dało a za pierwszym pobytem wszystkie nasto- i dwudziestolatki chodziły w wojskowych mundurach (za to wiele ich babć tak opatulone, że tylko jednym niewidocznym okiem łypały przez jakiś otworek w powiewnej szacie, ale to chyba same z siebie, bez odgórnych rozkazów).

Nawet w dwóch wymiarach z kobietami był kłopot - w każdym razie teoretycznie - bo, choć różne tam Paris Matche i Newsweeki dało się dostać na straganach (jak długo człek nie przeliczał ich na tygodnie rozkosznego życia w PRL, oczywiście), to wszystko co gołe, w sensie brzuch, udo, dekolt, żeby już nie mówić wprost o trzecio- i drugorzędnych cechach płciowych, jawiło się pracowicie zamazane grubym czarnym flamastrem.

Mimo to, oczwyiście, choć z kobietami w realu, przynajmniej w moim przypadku, a ja tam byłem krótko i z rodakami (poza matką, u której mieszkałem, a ona tam przez lata pracowała, żeby po powrocie wpaść w szpony Balcerowiczów tego świata) miałem do czynienia niewiele, z dwuwymiarowymi statycznymi kobietami i alkoholem problemu tam rodzimi gastarbajterzy nie mieli. 

I ja także nie, choć, jak się rzekło, moje heroicznie wysokoprocentowe lata, jak i równie heroiczne palenie, skończyly się gdzieś pod koniec drugiej klasy liceum. (Co jest skądinąd całkiem osobnym tematem i nikomu nic do tego.) Dokładnie to będzie walka Frazier-Foreman, jeśli się komuś chce wyliczać, a raczej zaraz na trzeci dzień po niej. Hłe hłe, co za wspomnienie! Potem już nigdy nie starałem się naprawdę uczciwie wpaść w szpony, zresztą trudno jest, kiedy więcej rzygasz niż pijesz... A w końcu całkiem mnie to przestało bawić. 

A co do walki, to przecież nawet nie dało się wtedy zobaczyć. Dopiero po wielu, wielu latach, w Szwecji, ujrzałem Foremana rzucającego biednym Frazierem, znakomitym przecież pięściarzem, niczym szmacianą lalką. Usłyszeć na żywo też się zresztą nie dało. To nie był Wyścig Pokoju, czy choćby Jerzy Kulej. 

Nie żeby ten nie był dobry. Kijki mi zresztą kiedyś, dzieckiem jeszcze prawie będącemu, podał. W wypożyczalni sprzętu przy dolnej stacji kolejki na Kasprowy. Nie żeby mnie to jakoś specjalnie podnieciło - nigdy nie byłem łowcą autografów czy czymś takim. Jednak obejrzeć sobie z bliska cała kadrę Sztamma to była pewna frajda. Trela taki np. malutki, malutki. Za z twarzą wyjątkowo szeroką. Że o braciach Olechach nie wspomnę, bo to było oczywiste. Przedszkolaki z wąsami.

* * *

No i wydało się, dobrzy ludzie - mam sklerozę że hej! Walka o której pisałem odbyła się w '73, a ja wtedy już dawno w liceum nie byłem. To musiała być pierwsza walka Ali - Frazier, choć ta też odbyła się znacznie później niż myślałem, bo w marcu '71, na Dzień Kobiet. Czyli tuż przed moją, niezapomnianą skądinąd z paru względów, maturą. 

Na swoje usprawiedliwienie podam, że ja tej walki przecież nijak nie widziałem - po prostu czytałem "Boks", oglądałem co się dało w telewizji, ale nie zawodowców przecie, załozyłem się, choć chciałem odwrotnie, ale nie było do tego przeciwników, przegrałem... 

A potem była ta cholerna, czy może właśnie błogosławiona, pomarańczówka i cała reszta mojej fascynującej biografii. A że w '73, co zobaczyłem wiele lat potem, Foreman rzeczywiście przedziwnie łatwo Friazierem rzucał, co możecie sobie zobaczyć w sieci, to fakt. Spełniła się w tamtym przypadku znana reguła, że Slugger bije Swarmera, oj spełniła!

Wszystkich ew. zawiedzionych przepraszam, dopraszam się wzięcia pod uwagę mojego alibi, i trzeba by na to chyba spuścić zasłonę milczenia. (Dobrze, że mi tu ostatnio Jarecki nie raczy komętać, bo dopiero by mnie wyśmiał!)

* * *

A co do alkoholizmu, to heroiczny okres zaczął się to u mnie w sumie niewiele wcześniej, już w liceum, więc to był w sumie epizod. Co po mnie chyba widać. W sumie opowiedziałem to o pijaństwie dziatwie dla nauki. Morał na pewno jakiś tam jest, niech szukają! A zresztą ułatwię wam: Bóg poświęcił biednego Joe Fraziera (niech mu ziemia lekką, a ja już nie mogłem na to gołe "Joe" w narzędniku patrzeć), pół litra pomarańczówki i sporo domowego wina, żeby mnie sprowadzić na dobrą drogę. 

- Ten syf i beznadzieja, to fakt, nie przeczę, ale niezbadane są wyroki moje. Ciebie, mój synu, przeznaczam jednak do wielkich zadań. Będziesz kiedyś prowadzić PanaTygrysi blog...
- Co to "blog", mój Panie? Co to "PanaTygrysi"?
- Nie pytaj, mój synu, bo, daruj, przypomina wierzganie przeciw ościeniowi. Niepotrzebnie wspomniałem. Teraz idź i rozwijaj się! Niczym, nie przymierzając, rozmaryn. To chyba kojarzysz. Zrobię cię redaktorem naczelnym najlepszego bloga w galaktyce.
- A w innych galaktykach oni też mają te blogi?
- Nie, nie mają. Najlepszego we wszechświecie, jeśli koniecznie chcesz być taki dokładny.


Tak to mniej więcej zapamiętałem, choć może to był tylko dodatek do białych myszek? I/lub diabelska złuda? (Okazało się, że jednak nikt wtedy akurat Fraziera nie poświęcił, więc może naprawdę diabelskie oszustkwo? Choć poza tym mogło by się to zgadzać, nie?)

No i, choć nie to jest naszym głównym tutaj wątkiem, i z tytułowym wielorybem pustynnym wiąże się luźno - to właśnie ten dostęp do alkoholu i płaskich statychnych kobiet generował sporą część tych tragikomicznych emocji, związanych z Libią, o których wcześniej wspomniałem. Nie tylko te dwie rzeczy, ale one też jak najbardziej.

* * *

I na razie to by było tyle. C. d., jeśli Bóg zechce, publika zawyje o więcej, a Pan Autor nie będzie miał nic lepszego, ani ważniejszego, do roboty, n. I wtedy zapewne zdradzę też tajemnicę owego piaskowego Lewiatana z tytułu, bo będzie to z pewnością odcinek ostatni, więc inaczej się nie da. Na razie zaś dziękuję za uwagę!

triarius

8 komentarzy:

  1. Czyżbyś pisał zamiast ogladać z wypiekami debatę w TVN? Tu sie ważą losy PRL-bis a dla Ciebie ważniejsze droczyć sie z czytelnikiem i ukrywać wieloryba w dygresjach?
    Czy szanowna mamusia była może lekarzem w Libii?
    Czekam na wieloryba!
    Synteticus

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie oglądam takich debat. Zresztą jak bym miał? Tych telewizji nie raczę zaszczycić, TV Trwam chyba nie pokazuje, a do tego coś dzisiaj paskudnie miga. A zresztą co by z tego oglądania miało wyniknąć, że spytam? Wiem przecie na kogo zagłosować, a kogo pomyziać świeczką.

      Nie lekarzem była mamusia (dzieci takiej skrajnej reakcji, w tamtych czasach przynajmniej, a w sumie nie mam pojęcia czy nie do końca, do akademii medycznych nie przyjmowali, choć ona tego pragnęła jak powietrza, a jeszcze dziś pilnie ogląda wszystkie seriale o lekarzach i zadziwia personel przy różnych tam starczych operacjach... Nawet całkiem poważnych. Ech, te polskie losy!)

      Mamusia była tam za urbanistę, a jak twierdzili jej wrogowie (m.in. moja św.p. teściowa) - za urzędasa. Z wykształcenia architekt. Podobno zrobiła cudo z Elbląga, któren kiedyś, faktycznie, był raczej ciekawy na swój pokrętny sposób, niż piękny, ale dzisiaj jakoś nie mam nigdy okazji bliżej mu się przyjrzeć, choć nie jest daleko. W każdym razie tak się mi ostatnio pochwaliła i nawet chciała mnie tam zabrać. ("Powrót do Ą" się kłania.)

      "Urbanistyka" to czysty Szpęgler, ale kto to może wiedzieć? Ech, żiźń! (Jakieś kurestwo mi się, z przeproszeniem tych pań, które cenię, zainstalowało i mam cholerny problem z pisaniem "ź". I ja mówiłem coś przeciw karze śmierci?!)

      A co?

      Pzdrwm

      Usuń
  2. Wątpię (kochani WSIe w Mieście), czy to kogoś interesuje, ale ten Wieloryb się ozwija, niczym rozmaryn, i teraz jest lepszy niż był, więc jak ktoś chce literackiego przeżycia, a czytał czas jakiś temu, to może niech przeczyta znowu.

    (Do kogo ja gadam?)

    Pzdrwm

    OdpowiedzUsuń
  3. [zachwycam się]Co za napięcie! Co za emocje! Oczu nie zmrużę, czekając na tego wieloryba. :)[/zachwycam się]

    OdpowiedzUsuń
  4. Dzięks! To jest nowy gatunek: starcza gawęda sklerotyczna w ciągłym rozwoju.

    Niech te wszystkie Obamy, Mąki i inne szpiony ze swymi drony zęby sobie w mózgu połamią!

    Pzdrwm

    OdpowiedzUsuń
  5. Według Foremana, mature zdałeś w 1978r. I Ty śmiesz pisac o starczej gawędzie sklerotycznej? Przy mnie, młodym emerycie od 5 lat (nie mundurowym) jesteś smarkaczem. Do starczej sklerozy brakuje Ci ze 30 lat.
    Synteticus

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za dobre słowo, ale to już jakiś Matrix, i to w ostrej postaci. Ja maturę zrobiłem w '71 - tyle pamiętam, choćby z powodu zimy tego roku i moich w związku z tym kłopotów.

      Walka była zaś (sprawdziłem to właśnie w sieci) w '73. Nie mogę w to uwierzyć! W końcu przestałem z jej powodu żłopać, a to było jeszcze dobrze przed maturą. (Przegrałem zakład, choć założyłem się wbrew przekonaniu, żeby był w ogóle zakład, nie było do dostania nic oprócz pomarańczówki... I miałem wódy dość na wiele lat. Polecam jako terapię, w razie czego!)

      Muszę jakoś to rozgryźć, choć mam masę innych spraw na głowie, w tym GENIALNY tekst. ;-)

      Przecież to nie mogła być żadna inna walka! Ja się wtedy tym dziko interesowałem. Idę czytać biografię tych panów, bo już nie wiem kto tu oszalał.

      Pzdrwm

      Usuń
    2. Doszedłem jak było, zawstydziłem się okrutnie, bo sklerozę jednak mam, uzupełem w samym tekście...

      I idę się dalej wstydzić. (Pomijając budownie Wspólnej Europejskiej Przyszłości i te rzeczy.)

      Dzięki za zwrócenie mi uwagi, bo jeszcze by to jakiś Jarecki zobaczył i dopiero by było!

      Pzdrwm

      Usuń